Zo, ik heb net even mijn burgerplicht gedaan en mijn stem uitgebracht op de website van De Telegraaf. Het duurde even vanwege de drukte, maar mijn "nee" tegen de kilometerheffing heb ik duidelijk kunnen laten horen. Bij de website van de ANWB was het waarschijnlijk nog veel drukker, want daar kwam ik er niet eens doorheen. Straks dus nog maar een keer proberen, ook al heb ik uit de media inmiddels begrepen dat de vraagstelling op die laatste site op z’n minst onbevredigend te noemen valt.

Op voorhand zou je uit deze commotie al af moeten leiden dat de kilometerheffing er niet zou moeten komen. Natuurlijk is het onzin dat een minister zijn oren zou moeten laten hangen naar een onwetenschappelijke en oncontroleerbare peiling op internet, maar Eurlings lijkt steeds beter te gaan beseffen dat er écht geen draagvlak is voor zijn nieuwe maatregelen. Hoe meer en hoe beter mensen over de kilometerheffing nadenken, hoe duidelijker wordt dat het een slecht en onhaalbaar plan is.

Wie in 2003 een beetje aandachtig de krant las, wist dat de Verenigde Staten van plan waren om Irak binnen te vallen - no matter what. Of daar nou wel of geen massavernietigingswapens te vinden waren, maakte niks uit: die oorlog moest en zou er komen. En wat deed de Nederlandse regering? Die stapte klakkeloos in dat avontuur en liet zich daarbij van alles wijsmaken door onze bondgenoten. Moeten wij nou diezelfde overheid geloven wanneer gezegd wordt dat de meeste automobilisten straks voordeliger uit zijn?

Nee, natuurlijk niet. Maar dat doet er ook niet eens meer toe. Toen de Betuwelijn werd aangelegd en toen Nederland besloot om de inval in Irak te steunen, werd er vanuit de bevolking weinig geprotesteerd. Het verzet tegen de kilometerheffing daarentegen lijkt langzaam het karakter te krijgen van een volksoproer. Dat zou aanleiding moeten zijn voor de leden van de Tweede Kamer om zich nog eens op het hoofd te krabben. Als zoveel mensen tegen zijn en als het blijkbaar zoveel emoties losmaakt, dan moet je er eigenlijk niet eens aan beginnen. Zonder enquete durf ik de volgende stelling al aan: 90% van de tegenstanders van de plannen van Eurlings staat liever in de file, dan dat ze een kilometerkastje in hun auto krijgen. Draagvlak? Er is alleen draagvlak om deze plannen ten grave te dragen.

Onlangs kreeg ik, totaal onverwacht en ook geheel ongevraagd, een boek toegestuurd van uitgeverij Van Goor. Foutje, dacht ik, maar na een paar bladzijden te hebben gelezen in De Hongerspelen van Suzanne Collins begreep ik dat van een vergissing geen sprake kon zijn. Niet alleen is het een vreselijk spannend boek, het bleek ook nog eens allesbehalve kinderachtig. Goeie kans dat dit net zo’n hype gaat worden als Harry Potter of Millennium.

Die laatste vergelijking maak ik niet zomaar. Lang voordat Stieg Larsson postuum met maar liefst drie titels in de Top 10 stond, hing er een bijna smekende mevrouw van uitgeverij Signatuur aan de lijn met de vraag of we dit als-je-blieft wilden lezen. En, inderdaad, al snel was ik compleet verkocht want de Millennium-boeken van Larsson zijn gruwelijk goed. Ook bij De Hongerspelen gaat het om een trilogie. Deel 1 verscheen al in mei, maar dat boek had ik compleet over het hoofd gezien. Vanmorgen stond ik echter al om 6 uur 15 naast mijn bed om verder te lezen...